พรหมลิขิต

เหม่อมองบนฟ้าไกล จ้องมองด้วยความสงสัย
ว่าใครกันนะใคร ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน

มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุจริงๆ ที่เราเจอกัน
จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ

ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้ หรือไม่
โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน

เนิ่นนานถึงจนวันตายฉันขอได้ไหม

เมื่อก่อนลมหายใจ ก็คิดว่าเป็นของฉัน
แต่พอไดด้พบเธอ เพิ่งรู้จริงๆ ลมหายใจคือเธอเท่านั้น

คนมีอีกเป็นล้านคน ไม่มีเหตุผล ที่เธอต้องเลือกฉัน
จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง

เชื่อในพรหมลิขิตกันไหมค่ะ แต่ก่อนฉันก็ไม่เชื่อหรอกค่ะ

แต่ตอนนี้เริ่มเชื่อบ้างแระ ขอบคุณพรหมลิขิตและทุก ๆ อย่าง

ที่ทำให้เราเจอกันและรักกัน .........

14 กุมภาพันธ์ คือวันแห่งความรัก เดือนกุมภาพันธ์

เลยเป็นเดือนแห่งความรักไปโดยปริยาย

วันนี้เพิ่งผ่านวันแห่งความรักมาได้ 1 วัน

ตอนเด็กจะตื่นเต้นกับวันนี้มาก (มากกว่าวันวิสาขบูชาเยอะเลย)

เพราะว่าจะต้องมีการแลกสติกเกอร์

แต่ตอนนี้แก่แระ เลยไม่ค่อยตื่นเต้นกับวันแบบนี้เท่าไหร่

(เริ่มเห็นความสำคัญของวันวิสาขบูชามากขึ้นแระ)

เมื่อวานเพื่อนเราบางคนได้ดอกกุหลาบจากชายนิรนาม

และเมื่อวานเพื่อนบางคนทิ้งคานไว้ข้างหลังโดยการมีแฟนเป็นตัวเป็นตน

(อย่าถามนะว่าใคร เป็นความลับ อิอิ)

สำหรับฉัน ถูกถามโดยใครต่อใครว่าได้ของขวัญอะไรในวันวาเลนไทน์

ได้กุหลาบหรือว่าอะไรหรือเปล่า ฉันตอบไปว่า ไม่มี

ไม่มีกุหลาบ ไม่มีของขวัญ ไม่มีแม้แต่ sms มา Happy Valentines day

แต่สิ่งที่ฉันได้คือ ความรักจากคนคนหนึ่งที่มีให้ในทุก ๆ วัน และเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ขอบคุณที่รักกันและทำให้ทุก ๆ วันเป็นวันแห่งความรัก